November 24 is
celebrated as the Day of the Tajik Flag in Tajikistan, a significant national
holiday that honors the country’s flag and its symbolism. The flag of
Tajikistan is not just a piece of fabric; it represents the nation’s identity,
history, and aspirations. This day serves as a reminder of the importance of
national unity, sovereignty, and pride among the Tajik people.
The flag of
Tajikistan was officially adopted on November 24, 1992, during a critical
period in the country’s history. Following the collapse of the Soviet Union,
Tajikistan declared its independence, and the new flag was designed to reflect
the values and aspirations of the newly sovereign nation. The flag features
three horizontal stripes: red, white, and green, with a crown and seven stars
in the center, each element carrying deep meaning.
1. Colors and
Symbols:
– Red: Represents
the bloodshed and sacrifices made for independence and freedom.
– White: Symbolizes
peace, purity, and the bright future of the nation.
– Green: Reflects
the fertility of the land and the hope for prosperity.
– Crown and Stars:
The crown signifies the sovereignty of the nation, while the seven stars
represent the seven regions of Tajikistan.
The Day of the
Tajik Flag is an occasion for national pride and unity. It is celebrated with
various events, including:
– Ceremonies and
Parades: Official ceremonies are held in major cities, including the capital,
Dushanbe, where government officials and citizens gather to honor the flag.
Parades often feature traditional music, dance, and displays of national
culture.
– Cultural Events:
Various cultural activities, including exhibitions, concerts, and educational
programs, are organized to promote awareness of the flag’s significance and the
values it embodies.
– Community
Engagement: Schools and local communities participate in activities that foster
a sense of national identity and pride. Students may engage in discussions
about the history of the flag and its importance in Tajik culture.
The celebration of
the Day of the Tajik Flag plays a crucial role in promoting national identity
and unity among the Tajik people. It serves as a reminder of the struggles
faced during the fight for independence and the importance of preserving the
nation’s sovereignty. The flag is a symbol of hope and resilience, inspiring
citizens to work together for a prosperous future.
November 24, the
Day of the Tajik Flag, is a significant national holiday that reflects the
pride, history, and aspirations of the Tajik people. Through various
celebrations and activities, the day reinforces the importance of national
unity and identity, reminding citizens of the sacrifices made for their
independence. As Tajikistan continues to develop and grow, the flag remains a
powerful symbol of the nation’s journey and its commitment to a bright future.
Мушкилот дар самти забон ва истилоҳоти физика то ҳол
вуҷуд дорад ва он ҳамин тавр бо нашри чунин китобҳо бо гузашти вақт суфта
мегардад.
Физика аз илмҳои душвор аст ва баён дар он бояд сода
бошад. Мафҳумҳо ва мавзӯъҳои дар ин илм нав ба нав мешаванд ва ба он бояд
расидагирӣ кард.Тибқи дастуру роҳнамоии Пешвои муаззами миллат қатъи назар аз
ҳама ҷузъиёт замоне фаро расидааст, ки бо истифода аз тамоми имкон илмро
натиҷадор гардонем.
Ин китоб дар самти физикаи назариявӣ мебошад ва бояд он
дар таҳрирҳои дуюму сеюм боз ҳам такмил ёбад.
November 24 is
celebrated as the Day of the Tajik Flag in Tajikistan, a significant national
holiday that honors the country’s flag and its symbolism. The flag of
Tajikistan is not just a piece of fabric; it represents the nation’s identity,
history, and aspirations. This day serves as a reminder of the importance of
national unity, sovereignty, and pride among the Tajik people.
The flag of
Tajikistan was officially adopted on November 24, 1992, during a critical
period in the country’s history. Following the collapse of the Soviet Union,
Tajikistan declared its independence, and the new flag was designed to reflect
the values and aspirations of the newly sovereign nation. The flag features
three horizontal stripes: red, white, and green, with a crown and seven stars
in the center, each element carrying deep meaning.
1. Colors and
Symbols:
– Red: Represents
the bloodshed and sacrifices made for independence and freedom.
– White: Symbolizes
peace, purity, and the bright future of the nation.
– Green: Reflects
the fertility of the land and the hope for prosperity.
– Crown and Stars:
The crown signifies the sovereignty of the nation, while the seven stars
represent the seven regions of Tajikistan.
The Day of the
Tajik Flag is an occasion for national pride and unity. It is celebrated with
various events, including:
– Ceremonies and
Parades: Official ceremonies are held in major cities, including the capital,
Dushanbe, where government officials and citizens gather to honor the flag.
Parades often feature traditional music, dance, and displays of national
culture.
– Cultural Events:
Various cultural activities, including exhibitions, concerts, and educational
programs, are organized to promote awareness of the flag’s significance and the
values it embodies.
– Community
Engagement: Schools and local communities participate in activities that foster
a sense of national identity and pride. Students may engage in discussions
about the history of the flag and its importance in Tajik culture.
The celebration of
the Day of the Tajik Flag plays a crucial role in promoting national identity
and unity among the Tajik people. It serves as a reminder of the struggles
faced during the fight for independence and the importance of preserving the
nation’s sovereignty. The flag is a symbol of hope and resilience, inspiring
citizens to work together for a prosperous future.
November 24, the
Day of the Tajik Flag, is a significant national holiday that reflects the
pride, history, and aspirations of the Tajik people. Through various
celebrations and activities, the day reinforces the importance of national
unity and identity, reminding citizens of the sacrifices made for their
independence. As Tajikistan continues to develop and grow, the flag remains a
powerful symbol of the nation’s journey and its commitment to a bright future.
Қоидаву қонун, таҳаммулу инсондӯстӣ, муҳаббату садоқат ба
ватан ва сиёсати дурусти Президент – Эмомалӣ Раҳмонро аз ҳама марҳилаҳову
зинаҳо бомуваффақият гузаронида аст.
Дар пояи иттиҳод, дустӣ ва ҳамдигарфаҳмӣ халқи тоҷик
сиёсати Президенти худро бо муҳаббат қабул кардааст.
Масъулият ва мушкилии ҷомеаро ба души худ гирифтани
Президент буд, Тоҷикистон ба чунин рӯзҳои нек расидааст.
Президент аст, ки аз оғоз то имрӯз ба шуълаи умедро дар
дили мардум афрӯхта нигоҳ доштааст ва медорад.
Ба худ бовар доштан ва бедор кардани ҳисси боварӣ дар
ботину вуҷуди халқ Эмомалӣ Раҳмонро Президент ва Роҳбари муваффақ гардонидааст.
Маҳз, Президент ва шакли идораи перзидентӣ халқро аз
бунбаст, беҳуқуқӣ, тарс, ваҳшат, ҳарос раҳоӣ бахшид.
Танҳо як нафар Президент ва Роҳбари худфидо наҷотбахш
мешавад ва инро халқи тоҷик баъди идораи ҷамъиятӣ (коллективӣ) хуб дарк кард.
Эмомалӣ Раҳмонро халқ президент кардааст, зеро танҳо ӯ
дар душвортарин лаҳзаҳои таърихӣ зимоми давлатдории мураккабро ба даст гирифта
тавонистааст.
Набзи ҷомеаро дарк ва ташхис карда тавонистан, сифати
олии Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон натанҳо барои Тоҷикистон, балки барои
ҷомеаи башарӣ мебошад.
Маҳорати дурнаморо дидан ва дар назди ҷомеа вазифагузорӣ
карда тавонистан, Эмомалӣ Раҳмонро Президент сохтааст.
Доим дар ҳаракат будан, ташхис карда тавонистани вазъ, аз
марҳилаҳову зинаҳо сарбаландона гузаштан ва ҳамоҳангу ҳамқадаи замон будан аз
сифатҳои олии Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон аст.
Қоидаву қонун, таҳаммулу инсондӯстӣ, муҳаббату садоқат ба ватан ва сиёсати дурусти Президент – Эмомалӣ Раҳмонро аз ҳама марҳилаҳову зинаҳо бомуваффақият гузаронида аст.
Дар пояи иттиҳод, дустӣ ва ҳамдигарфаҳмӣ халқи тоҷик сиёсати Президенти худро бо муҳаббат қабул кардааст.
Масъулият ва мушкилии ҷомеаро ба души худ гирифтани Президент буд, Тоҷикистон ба чунин рӯзҳои нек расидааст.
Президент аст, ки аз оғоз то имрӯз ба шуълаи умедро дар дили мардум афрӯхта нигоҳ доштааст ва медорад.
Ба худ бовар доштан ва бедор кардани ҳисси боварӣ дар ботину вуҷуди халқ Эмомалӣ Раҳмонро Президент ва Роҳбари муваффақ гардонидааст.
Маҳз, Президент ва шакли идораи перзидентӣ халқро аз бунбаст, беҳуқуқӣ, тарс, ваҳшат, ҳарос раҳоӣ бахшид.
Танҳо як нафар Президент ва Роҳбари худфидо наҷотбахш мешавад ва инро халқи тоҷик баъди идораи ҷамъиятӣ (коллективӣ) хуб дарк кард.
Эмомалӣ Раҳмонро халқ президент кардааст, зеро танҳо ӯ дар душвортарин лаҳзаҳои таърихӣ зимоми давлатдории мураккабро ба даст гирифта тавонистааст.
Набзи ҷомеаро дарк ва ташхис карда тавонистан, сифати олии Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон натанҳо барои Тоҷикистон, балки барои ҷомеаи башарӣ мебошад.
Маҳорати дурнаморо дидан ва дар назди ҷомеа вазифагузорӣ карда тавонистан, Эмомалӣ Раҳмонро Президент сохтааст.
Доим дар ҳаракат будан, ташхис карда тавонистани вазъ, аз марҳилаҳову зинаҳо сарбаландона гузаштан ва ҳамоҳангу ҳамқадаи замон будан аз сифатҳои олии Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон аст.
Саҳми инсон дар таърих аз умдатарин масъалаҳои омӯзиш,
таҳқиқ, арзёбӣ ва хулосабарорӣ мебошад. Ва аз Дунёи Қадим то ба имрӯз мавзуи
баҳс интихоб шудааст: магар инсон таърихро офаридааст ё таърих аз хосияти
фавқулодаи қонунмандии тараққиёт ва рушду инкишоф бархӯрдор аст?
Дар ҳар сурат, назария ва амалияи тақдири кишварҳои олам
омили инсониро ҷузъи муайянкунандаи бунёди давлат ва такондиҳандаи ҳодисаҳои
ҷамъиятӣ, аз ҷумла рушди давлатдорӣ, эътироф менамояд. Софокл таъкид мекунад:
«Дар дунё қувваҳои бузург бисёранд. Аммо бузургтар аз Инсон дар табиат дигар
неруе нест. Ӯ дар олам ғолибона қадам мезанад. Тамоми намуди қувваҳоро
тавассути ақлу фаросати одамӣ паси сар карда. Лекин боз зӯрии Ақли Инсон дар он
аст, ки ояндаро ҳушмандона пешгӯӣ карда метавонад».
Ҳамзамон, бояд донист, ки сарчашмаи асосии мақсадгузорӣ,
на шуури инсон, балки раванди воқеаҳои ҷамъиятӣ, олами объективӣ мебошад ва
шахсро барои ҷуръат, тасмимгирию амал такон медиҳад. Сафарбар менамояд. Воқеият
аст, ки ниёз ба амалро ногузир мегардонад.
Аз лиҳози дигар, ба таъбири академик И. Ковалченко, «ҳар
насли таърихии инсоният дар давраи мушаххаси замон аз захираҳои таъйингардидаи
моддӣ ва маънавие бархӯрдор аст, ки системаи муносибатҳои истеҳсолӣ, сиёсӣ, ва
мадании давр онро фароҳам овардааст. Ва ин насл ҳангоми фаъолият қодир аст, фақат
аз ҳамин захираҳо истифода намояд. Фаъолияти худро ташкил кунад.
Дуруст аст, ки дар натиҷаи амали мақсаднок ин захира ва
ин имконот метавонанд такмил ва муносибатҳо тағйир ёбанд, аммо амал кардан,
танҳо ва фақат дар доираи ана ҳамин имкониятҳо ва ана ҳамин захираҳо сурат
гирифта метавонад».
Яъне фаъолияти раҳбари сиёсии ҷомеа, ки бо амри тақдир
масъулияти сарвари миллат ба дӯши ӯ меафтад, дар доираи ду омил – моддӣ ва
маънавӣ маҳдуд аст.
Таҳлил, баррасӣ ва арзёбии шахсияти раҳбари сиёсӣ аз он
ҷиҳат ҳам қобили таваҷҷуҳ аст, ки сарфи назар аз замон ва мушкилоти рӯ ба рӯйи
ҷомеа, фазилати ӯ муҳитсоз ва омили ташаккули навъи боварӣ, эътимод, ахлоқ ва
маънавиёти табақаҳои гуногуни ҷомеа мегардад.
Яке аз самтҳои омӯзиши сифати шахсияти раҳбар, инъикоси
фаъолияти ӯ дар ҳолати динамикӣ – қудрати пешрафт, ҳалли мушкилот ва сарнавишти
сиёсии ҷомеа, ки новобаста аз иродаи зимомдори мамлакат арзи вуҷуд кардааст,
маҳсуб мегардад.
Яке аз нишонаҳои хирадмандии Роҳбари давлат ҷиддан ба
инобат гирифтани пешомадҳои фавқулода ва ғайриинтизори иқтисодӣ, иҷтимоии
дохилӣ ва омилҳои берунии хосияти табиӣ ва геополитикидошта маҳсуб мегардад.
Муносибати Сарвари давлат дар ин маврид, аз дидгоҳи
диалектикӣ бархӯрдор аст. Ӯ ба воқеият аз мавқеъ ва вусъати тағйирёбӣ,
дигаргуншавӣ, инчунин, эҳтимоли таъсиррасонӣ ба вазъи иҷтимоӣ ва иқтисодии
Тоҷикистон менигарад.
Ба ақидаи ӯ, инсон дар ҷаҳони бесарусомонӣ ва
пешгӯинашаванда, бояд низоме коркард ва роҳандозӣ кунад, ки манфиатҳои миллат
ва давлатро ҳимоя карда тавонад. Ҷомеаро дар ҳолати рушд ва ҷавобгӯ ба талаби
замон нигоҳ дорад.
Ба андешаи мантиқии Роҳбари давлат, дар баробари омили
ирсият, инсон маҳсули муносибатҳои ҷамъиятӣ аст. Тарбият, муҳит, донишу
маърифат, таҷриба ва таҳлили муқоисавии таҳаввулоти зиндагӣ ва хулосаи дуруст
баровардан аз он, барои ташаккули шахсият таъсири муайянкунандагӣ доранд.
Таҳлили назария ва амалияи сиёсии Сарвари кишвар аз он
шаҳодат медиҳад, ки идеали асосии ӯ сохтани давлати миллӣ тавассути тарбияи
ҳисси хештаншиносӣ ва худшиносии миллӣ, таъмини ваҳдати миллӣ бар пояи баланд
бардоштани некуаҳволии мардум аст.
Мо эҳсос мекунем, ки ақидаҳои мазкур аз ҷаҳонбинӣ,
маънавиёт ва эътиқодмандии бунёдии ин шахсияти бузург сарчашма мегиранд.
Барои донистан, ӯ на танҳо одамонро ба ҳузури худ
мепазирад, балки борҳо пеши мардум меравад, то шахсан ба аҳвол, кору бор ва
рафти зиндагиашон шинос шавад.
Ҳар як сухану амалаш барои он такрорнашаванда ва ҷолиби
таваҷҷуҳанд, ки натиҷаи таҳлили таҷрибаи зиндагӣ буда, дарбаргирандаи ниёзҳои
рӯзафзун ва тағйирёбандаи талаботи ҷамъиятист.
Мо ҳангоми иҷрои вазифа эҳсос мекунем, ки Сарвари кишвар
нисбат ба мавқеъ, супориш ва вазифаҳогузориҳои худ итминони комил дорад. Аз
рӯйи зинаҳои ташаккул, камолоти давлат, пуштибонии мардуми одӣ аз ин сиёсат
муътақид аст, ки роҳи интихобкардааш дуруст ва адолатхоҳона аст.
Эътиқодмандии Президент ба ормону орзуҳои худ аз асоси
воқеӣ бархӯрдор мебошад. Он бар шуурнокии ҳақиқӣ, дарки воқеии вазъ дар дохили
мамлакат, минтақа ва кишварҳое, ки тақдири Тоҷикистон бо онҳо алоқамандӣ дорад,
асос ёфтааст.
Аз диди Роҳбари давлат, офарандаи таърих инсон аст. Ҳар
шахс бояд масъулияти худро дар назди ҷамъият барои имрӯз ва оянда эҳсос кунад.
Вазифаҳои худро донад. Онро бо дарки масъулият ва кулли имконоти руҳиву равонӣ
ва ҷисмонӣ иҷро намояд.
Дар Осиёи Марказӣ Ҷумҳурии Тоҷикистон ягона кишваре буд,
ки аз рӯзҳои аввали Истиқлол ба мушкилтарин шароити сиёсӣ-ҳарбӣ ва
иқтисодӣ-иҷтимоӣ гирифтор шуд.
Аз лиҳози қаламрав, мавқеи ҷуғрофӣ, релеф, захираҳои
замини корам, канданиҳои фоиданок, дар мавқеи ғайри қобили муқоиса бо дигар
давлатҳо қарор дорад.
Дар ин маврид, Сарвари кишвар воқеиятро дарк карда,
таъкид менамояд, ки имконоти тараққиёт ва пешрафти Тоҷикистон танҳо дар
канданиҳои фоиданок ва мавқеи ҷуғрофиёии он нест. Аз захираҳои маънавӣ, ақл,
фаросат, дониш, тахассусмандӣ ва дараҷаи рушди илму маърифат – захираҳои
инсонӣ, иродатмандии саросарии миллӣ вобастагӣ дорад.
Роҳбари давлат ба хирад ва касбият чун муҳимтарин
воситаҳои истеҳсолот ва такомули давлатдории миллӣ муносибат мекунад. Неруи
аслии инсонро на дар мавҷудияти одии ҷисмонӣ, балки дар моҳияти ҷаҳонбинӣ ва
руҳи ӯ ба инобат мегирад. Баҳо мегузорад.
Борҳо ман шоҳиди он будам, таъкид мекард, ки ягона маҳаки
шинохти инсон – дарки манфиатҳои миллӣ, мувофиқати кору амали ӯ дар лаҳзаҳои
барои давлат ҳалкунанда ва ҳаётан муҳим аён мегардад. На дар сухан ва
шиорпардозӣ.
Шахсияти гениалӣ ормон, мақсад ва ниятҳои худро дар он
шароит амалӣ мекунад, ки чунин нақш ба хислати маънавиёти мардумӣ ва муҳити
зиндагӣ созгор ояд.
Эҳёи миллат барои Роҳбари давлат аз масъалаҳои муҳимтарин
ба ҳисоб меравад. Маҳз ба ҳамин хотир, бо супориши ӯ китоби «Тоҷикон»-и Бобоҷон
Ғафуров нашр ва ба ҳар як хонадони тоҷик туҳфа карда шуд. «Шоҳнома»-и
Абулқосими Фирдавсиро чун қуръони Аҷам эътироф ва китоби рӯйимизии ҳар фарди
ватанпарвар эълон кард.
Таҳлили сифатии фаъолони ба саҳнаи сиёсии солҳои навадуми
асри гузашта воридшуда – яке аз фоҷиабортарин давраи таърихии миллати тоҷик,
нишонгари он аст, ки бидуни чунин шахсияти бузурге мисли Эмомалӣ Раҳмон, расидани
миллати парокандагашта ба сулҳу субот ва таъсиси давлати ягонаи соҳибистиқлол
ва ба пайроҳаи рушд раҳнамун сохтани он, ғайриимкон буд.