Home Blog Page 10

ДАР ПАРТАВИ ҶАШН

0

Парчами давлатӣ барои мо – тоҷикон нишонаи бақои давлат, ваҳдату ягонагӣ, ҳуввияти миллӣ ва беҳтарин василаи тарбияи наврасону ҷавонон дар рӯҳияи ифтихор аз давлатдории миллӣ ва ҳифзи арзишҳои таъриху фарҳанги халқамон мебошад.

ЭМОМАЛӢ РАҲМОН

________________

23 – ноябр дар донишгоҳи миллӣ бахшида ба Рӯзи Парчами давлатии Тоҷикистон ҳамоиши илмиву фарҳангӣ баргузор гардид, ки рӯҳияи баланди ватандӯстона дошт.

Ҳамоишро баъди пахши Суруди миллӣ ректори донишгоҳ профессор Эмомалӣ Насриддинзода ифтитоҳ бахшида, ҳозиринро ба ин ҷашни ваҳдатсоз муборак гуфт.

Баъди табрикот профессор Эмомалӣ Насриддинзода ҳамчун мутахассиси варзидаи соҳаи ҳуқуқ дар бораи нақш ва рисолати бузурги Парчами давлатӣ доир ба чанд самт тавзеҳоти мухтасарро пешниҳоди аҳли толор намуданд.

Маҳфил дар се самти илм – ҳуқуқ, адабиёт ва таърих ҷараён пайдо кард, ки барои аҳли толор таассуротбахш буд. Дар ҳақиқат ҳар як мавзӯъ равзанаи шинохти худро дорад, ки танҳо дар ин сурат дарки оммавии маънавӣ пайдо мегардад.

НАСРИДДИНЗОДА ЭМОМАЛӢ, профессор, доктори илми ҳуқуқшиносӣ

Мусаллам аст, ки илми ҳуқуқ дар мушахас намудан ва эътибори иҷтимоӣ пайдо кардани рукнҳои давлатдорӣ нақши умда дорад. Аз ҷумла, аз ин дидгоҳ дар партави суханрониҳои Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ Пешвои миллат Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ректори донишгоҳ нисбат ба шинохти Парчами давлатӣ чунин таъкид доштанд:

Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дуруст таъкид кардаанд, ки

“Парчами навини тоҷикон зодаи даврони истиқлолият аст.”

Парчами давлатӣ ифодагари орзуву ормонҳои миллӣ ва арзишҳои олии тамаддуни халқи тоҷик аст;

Парчами давлатӣ ифодагари ваҳдату ҳамгироӣ, сулҳу оромӣ дар мамлакат мебошад;

Парчами давлатӣ таҳкимбахши бунёди давлатдории навин аст;

Парчами давлатӣ аз рӯи расмиёт ва муқаррарот ҷой ва мақоми махсуси худро дорад.

Хуб мешавад, ки аз дидгоҳи ҳуқуқӣ Парчам ва рисолати он ба шогирдон хуб тавзеҳот дода шавад.

Парчами давлатӣ дар Иҷлосияи 16-уми Шурои олӣ ва дар вазнинтарин рӯзҳои таърихии халқамон қабул гардидааст.

Парчами давлатӣ таҷассумгари таърих ва мероси пурғановату арзишманди миллӣ ба шумор меравад.

Таърихи парчамдории миллати мо аз Дирафши Ковиёнӣ оғоз мегардад.

Парчами давлатӣ нишонаи нангу номус ва адолату осоиш дар кишвар мебошад.

Парчами давлатӣ рамзи худшиносиву ходогоҳӣ ва ифтихори ватандорӣ эътироф гардидааст.

МИРЗО СОЛЕҲ, профессор, доктори илми филология

Адабиёт вассоф ва инъикосгари набзи зиндагӣ мебошад. Ҳар як ҷузъиёту падидаро аз равзанаи адабиёт дар доираи завқу эҳсос қабул кардан мумкин аст. Аз ин дидгоҳ устод Мирзо Солеҳ чунин таъкид доштанд:

Дирафш дар адабиёт шабеҳи ахтар аст. Яъне муқаддасотест, ки мақому эътибори баланд дорад.

Пешдоман чармини Кова дар пайкари найза ва ғолиб омаданаш ба нерӯи аҳриманӣ рамзи мондагори мазмундор барои ҳазорсолаҳост.

Агар нахустин парчами матоъ ба асри панҷи пеш аз милод ба юнониҳо хос бошад, пас хулоса он аст, ки қавмҳои ориёӣ суннати парчамдориро эҳё кардаанд.

Дар ҳама таровишҳои бадеӣ маъниву маслаки Парчам – муттаҳидӣ ворастагӣ, сафарбарсозӣ ва некбинӣ мебошад.

Дар такя ба ҳама офаридаҳои адабӣ Пешвои миллат парчамро таърихи халқ меноманд, ки ҳақиқати бебаҳс мебошад.

Аз сарбози қаторӣ то сарвари давлат дар назди Парчами давлатӣ қасам ёд мекунанд, ки дар баробари дигар паҳлуҳо ин фалсафаро ҳар як фарди ҷомеа хуб дарк менамояд.

Адабиёт аст, ки ба мо мегӯяд: Ҳазор сол тоҷикон шахсияти сиёсатӣ надоштанд. Адабиёт аст, ки ба мо мегӯяд: Баъд аз ҳазор сол бо шарофати ба майдон омадани шахсияти сиёсӣ – Эмомалӣ Раҳмон мо соҳиби давлат гардидем.

Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон се рисолати бузургро анҷом додаанд:

Давлатсозии миллӣ;

Тафаккури миллӣ;

Ваҳдати миллӣ;

Ин се рисолат таманниёти халқ буд ва ин ҳама шукӯҳи зиндагии халқи тоҷик ба баракати он аст.

ШОҲИНБЕКОВ ФИРӮЗ,

дотсент, номзади илмҳои таърих

Таърих китоби зиндагӣ мебошад, ки таҳрифро намеписандад. Маҳз, таърих аст, ки асолати парчамдории моро собит менамояд. Доир ба ин устод Фирӯз Шоҳинбеков чунин зикр намуданд:

Тоҷикон дар ҷаҳон яке аз қадимтарин халқҳои соҳибпарчам мебошанд.

Парчамдории тоҷикон аз қадим бо рангу мазмунҳо ва оҳангҳои гуногун маълум мебошад.

“Шоҳнома” як сарчашмаи таърихии мушаххас дар парчамдории халқи тоҷик эътироф шудааст.

Парчам нишони қудрату тавоноӣ буд ва дар ҳама саҳифаҳои таърихӣ дар доираи рамзҳои гуногун зикр гардидааст.

Дирафши ковиёнӣ намунаи нангу номус буд, ки дар заминаи он дар давраҳои гуногун халқи тоҷик муборизаҳо бурдааст.

Дар набарди Қудсия бо парчамдорӣ қаҳрамонии Рустами Фаррухзод намунаи беҳтарини ватандорӣ мебошад.

Дар ин набард Дирафши ковиёниро чун ҷони азиз ҳифз мекарданд.

Дар ҳама давраҳои таърихӣ парчамро чун як нерӯ медонистанд ва дар атрофи он муттаҳид мегардиданд.

1400 сол дирафши ковиёнӣ хомӯш буд ва фарзанди содиқи ватан – Эмомалӣ Раҳмон парчамро аз нав эҳё кард.

Парчами давлатӣ рамзи худшиносиву ходогоҳӣ мебошад.

Дар қисмати дуюми ҳамоиш аз ҷониби санъаткорон барномаи консертӣ намоиш дода шуд, ки ҳамагӣ фарогири эҳсоси ватандӯстӣ буданд.

                  Декани факултети журналистика, профессор    Қутбиддинов А.Ҳ.

The Day of the Tajik Flag

0

November 24 is celebrated as the Day of the Tajik Flag in Tajikistan, a significant national holiday that honors the country’s flag and its symbolism. The flag of Tajikistan is not just a piece of fabric; it represents the nation’s identity, history, and aspirations. This day serves as a reminder of the importance of national unity, sovereignty, and pride among the Tajik people.

The flag of Tajikistan was officially adopted on November 24, 1992, during a critical period in the country’s history. Following the collapse of the Soviet Union, Tajikistan declared its independence, and the new flag was designed to reflect the values and aspirations of the newly sovereign nation. The flag features three horizontal stripes: red, white, and green, with a crown and seven stars in the center, each element carrying deep meaning.

1. Colors and Symbols:

– Red: Represents the bloodshed and sacrifices made for independence and freedom.

– White: Symbolizes peace, purity, and the bright future of the nation.

– Green: Reflects the fertility of the land and the hope for prosperity.

– Crown and Stars: The crown signifies the sovereignty of the nation, while the seven stars represent the seven regions of Tajikistan.

The Day of the Tajik Flag is an occasion for national pride and unity. It is celebrated with various events, including:

– Ceremonies and Parades: Official ceremonies are held in major cities, including the capital, Dushanbe, where government officials and citizens gather to honor the flag. Parades often feature traditional music, dance, and displays of national culture.

– Cultural Events: Various cultural activities, including exhibitions, concerts, and educational programs, are organized to promote awareness of the flag’s significance and the values it embodies.

– Community Engagement: Schools and local communities participate in activities that foster a sense of national identity and pride. Students may engage in discussions about the history of the flag and its importance in Tajik culture.

The celebration of the Day of the Tajik Flag plays a crucial role in promoting national identity and unity among the Tajik people. It serves as a reminder of the struggles faced during the fight for independence and the importance of preserving the nation’s sovereignty. The flag is a symbol of hope and resilience, inspiring citizens to work together for a prosperous future.

November 24, the Day of the Tajik Flag, is a significant national holiday that reflects the pride, history, and aspirations of the Tajik people. Through various celebrations and activities, the day reinforces the importance of national unity and identity, reminding citizens of the sacrifices made for their independence. As Tajikistan continues to develop and grow, the flag remains a powerful symbol of the nation’s journey and its commitment to a bright future.

Мақолаи донишҷӯйи курси 3-юми ихтисоси журналист-тарҷумон-Умарзода Рухшона бахшида ба рӯзи Парчами давлатӣ.

НАҚШАИ ДАЪВАТИ ТИРАМОҲИИ ШАҲРВАНДОН БА ХИЗМАТИ ҲАТМИИ ҲАРБӢ ДАР ҶУМҲУРӢ 100 ФОИЗ ИҶРО ГАРДИД

0

Рӯзи 16-уми ноябри соли 2024, дар санаи таҷлил аз Рӯзи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон нақшаи даъвати тирамоҳии шаҳрвандон ба сафҳои Қувваҳои Мусаллаҳи Ҷумҳурии Тоҷикистон дар вилоятҳо ва тамоми шаҳру ноҳияҳои мамлакат пеш аз мӯҳлат ва дар сатҳи зарурӣ сад фоиз иҷро гардид.

Тибқи оморҳои мавҷуда дар даъвати тирамоҳии имсола шумораи шаҳрвандони ихтиёрӣ нисбат ба солҳои пешин ниҳоят зиёд буда, бештари довталабони хизмати ҳарбиро ҷавонписарони дорои маълумоти олӣ, фарзандони шахсони мансабдор ва хатмкардагони Муассисаи давлатии “Мададгори мудофиа”-и Вазорати мудофиа, ки асосан мутахассисони касбу соҳаҳои гуногунро барои Қувваҳои Мусаллаҳ омода менамояд, ташкил медиҳанд.

Ин нуқта қобили таваҷҷуҳ аст, ки агарчӣ нақшаи даъвати шаҳрвандон ба хизмати ҳатмии ҳарбӣ пеш аз муҳлат 100 фоиз иҷро гардида бошад ҳам, лек бо мақсади баррасӣ намудани муроҷиати шаҳрвандон фаъолияти мақомоти масъули вобастаи ин чорабинии муҳими сиёсӣ ё худ комиссияҳои даъватӣ то охири моҳи ноябри соли равон идома меёбад.

Тайи солҳои охир дар бисёре аз шаҳру ноҳияҳои мамлакат пеш аз мӯҳлат иҷро гардидани нақшаи даъват ба чанд омил рабт дорад. Аз ҷумла, дар шаҳру ноҳияҳо, ҷамоату деҳшӯроҳо дар доираи тақвияти ҳамкории зич ҷиҳати ташкилу ба роҳ мондани корҳои фаҳмондадиҳии масъулини мақомоти вобастаи давлатии даъват бо мардум, баланд гардидани масъулияти ҷавонписарон нисбат ба талаботи Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи уҳдадории ҳарбӣ ва хизмати ҳарбӣ», дарки амиқи Фармони Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон “Дар бораи ба эҳтиёт рухсат додани хизматчиёни ҳарбие, ки мӯҳлати муқарраргардидаи хизмати ҳарбиро адо намудаанд ва даъвати навбатии шаҳрвандони солҳои таваллуди 1997-2006-и Ҷумҳурии Тоҷикистон ба хизмати ҳарбӣ”, дастгириву ғамхориҳои пайвастаи давлату ҳукумати мамлакат нисбат ба Қувваҳои Мусаллаҳи ҷумҳурӣ, бунёду фароҳам овардани беҳтарин шароитҳои хизмативу майишӣ барои ҳайати шахсӣ, заминаҳои хуби моддиву таълимӣ дар ҷузъу том, фаъолияти хубу назарраси комиссияҳои даъватӣ ва аз ҳама асос, ин пойдории фазои сулҳу суботи Тоҷикистони маҳбуб арзёбӣ мешавад, ки хушбахтона шаҳрвандони мамлакат имкон доранд, ки дар муҳити орому осоишта ва дар Ватани азизи худ хизмати пуршарафи Модар-Ватанро адо намоянд.

Фаридун МАҲМАДАЛИЗОДА, сардори Маркази матбуоти Вазорати мудофиаи Ҷумҳурии Тоҷикистон, полковник

НУҚТАҲОИ ПАЁМ ДАР АМАЛ!

0

Имрӯз бо ибтикори раёсати Донишгоҳи миллии Тоҷикистон ҳамоиши илмиву назариявӣ оиди рӯнамоии китоби профессор Солиҳзода Давлат Қувват “Электродинамика” дар раванди амалигардии “Бистсолаи омӯзиш ва рушди фанҳои табиатшиносӣ, дақиқ ва риёзӣ дар соҳаи илму маориф (солҳои 2020.2040) баргузор гардид.

Дар ҳақиқат, таваҷҷӯҳи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба фанҳои дақиқу риёзӣ дар чанд соли охир, як омили муҳим дар самти саноатикунонии кишвар мебошад. Ҳамин аст, ки ин мавзӯъ дар ҳама паёмҳояшон мавқеи меҳварӣ дорад.

Мусаллам аст, ки амалигардии “Бистсолаи омӯзиш ва рушди фанҳои табиатшиносӣ, дақиқ ва риёзӣ дар соҳаи илму маориф (солҳои 2020.2040) маънои онро дорад, ки Тоҷикистон ҳамқадами ҷомеаи ҷаҳонӣ будан мехоҳад.

Дар донишгоҳи миллӣ бо дастури ректори донишгоҳ профессор Эмомалӣ Насриддинзода вобаста ба ин масъала нақшаву чорабиниҳои зиёд роҳандозӣ гардидааст. Базаи илмиву техникӣ дар соҳаи фанҳои дақиқ дар донишгоҳ устувор мебошад. Ин ҳамоиш низ як навъ натиҷагирӣ аз дастуру ҳидоятҳои Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба шумор меравад.

__________

Баъзе бардошту хулосаҳо аз ин маҳфил:

ҚОДИРЗОДА ЗАФАР:

Ҳазорон пешрафтҳои техникиву илмӣ дар ҷаҳон ба илми физика робита дорад.

Факултети физикаи донишгоҳ дар ҷумҳурӣ аз бузургтарин марказҳои илмиву таҳқиқотӣ мебошад, ки садҳо мутахассисон хатмкардаи ин даргоҳ мебошанд. Профессор Солеҳзода Давлат дар ин радиф устоди соҳибмактаб ба шумор меравад.

Заҳматҳои зиёдашон буд, ки соҳиби даҳо мукофоту ҷоизаҳо гардидааст.

Устод соли равон соҳиби ҷоизаи “Ситораҳои иттиҳод” гардиданд, ки ифтихори ҳамаи мост.

Солеҳзода Давлат муаллифи 160 мақолаи илмӣ, 8 китоб ва

20 дастурҳои таълимӣ мебошад.

Китоби навбатии устод дар партави сиёсати Пешвои муаззами миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар самти илму маориф ва бистсолаи омӯзиш мебошад.

ФАРҲОД РАҲИМӢ:

Устод аз ҷумлаи олимону донишмандони пуркор аст, ки замоне ба мо низ дарс гуфтаанд. Китоби мазкур дар самти илмҳои дақиқ дастовард аст ва ин дастовардро ба ҳамагон муборак мегӯем.

Чопи китоби “Электродинамика” тақозои рӯз аст ва дар давоми чандин солҳо ин китоб дар ин самт нахустин мебошад. Таълифи китоби дарсӣ кори осон нест ва заҳмати муаллиф шоистаи таҳсин мебошад.

Мушкилот дар самти забон ва истилоҳоти физика то ҳол вуҷуд дорад ва он ҳамин тавр бо нашри чунин китобҳо бо гузашти вақт суфта мегардад.

Физика аз илмҳои душвор аст ва баён дар он бояд сода бошад. Мафҳумҳо ва мавзӯъҳои дар ин илм нав ба нав мешаванд ва ба он бояд расидагирӣ кард.Тибқи дастуру роҳнамоии Пешвои муаззами миллат қатъи назар аз ҳама ҷузъиёт замоне фаро расидааст, ки бо истифода аз тамоми имкон илмро натиҷадор гардонем.

Ин китоб дар самти физикаи назариявӣ мебошад ва бояд он дар таҳрирҳои дуюму сеюм боз ҳам такмил ёбад.

Мавҷҳои электромагнитӣ дар атрофу доираи Электродинамика (манзур китоб) мечархад.

Зеҳни сунъӣ дар замони имрӯза пеш рафтааст.Зеҳни сунъӣ корро хеле осон кардааст. Дар инҷо танҳо дуруст маънидод кардан шарти асосӣ мебошад.

СОЛЕҲЗОДА ДАВЛАТ:

Бистсола ба мо – паём аз Пешвои миллат аст.

Бо дастгирии мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон қабули бистсола таккони бузург дар пешрафту манзалати илмҳои дақиқ мебошад.

Назария! Зери ин мафҳум тамоми фанҳо ном доранд ва ҳар кадом татбиқи амалии худро доранд.

Дар физикаи назариявӣ низ як силсила фанҳое ҳастанд, ки назарияи хоси худро доранд. Электродинамика ин динамикаи зарраҳои заряднок аст.

Ин китоб бо қарори Мушовараи Вазорат маориф ва илм ба табъ расидааст. Бо шарофати истиқлолият мо аз оғози солҳои навадум ба таълифи китобҳои дарсӣ рӯ оварда будем. Китоби мазкур аз 9 боб иборат мебошад ва дар самти “Бистсолаи омӯзиш…” мувофиқ мебошад.

МАҚСУДОВ БАРОТ:

Ин китоб ҷолиб ва хонданӣ мебошад ва муаллиф завқу салиқаи китобнависӣ дорад.

Китоб бо он арзиши баланд дорад, ки он мавзӯи илмии Солеҳзода Давлат мебошад.

САФАРОВ АБДУҶАЛОЛ бошад, бо як маърӯзаи илмӣ баъзе андешаҳоро баён кард.

Дар воқеъ кафолати пешрафту тараққиёти минбаъдаи иқтисодии ҷумҳурии мо ба илмҳои дақиқу риёзӣ ҳамбастагӣ дорад. Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дурнамои рушди кишварро хуб дарк менамоянд ва таваҷҷӯҳашон ба инкишофи илмҳои дақиқ дар ҳамин замина аст.

                                                                                          Декани факултети журналистика, профессор    Қутбиддинов А.Ҳ.

                                   

The Day of the Tajik Flag

0

November 24 is celebrated as the Day of the Tajik Flag in Tajikistan, a significant national holiday that honors the country’s flag and its symbolism. The flag of Tajikistan is not just a piece of fabric; it represents the nation’s identity, history, and aspirations. This day serves as a reminder of the importance of national unity, sovereignty, and pride among the Tajik people.

The flag of Tajikistan was officially adopted on November 24, 1992, during a critical period in the country’s history. Following the collapse of the Soviet Union, Tajikistan declared its independence, and the new flag was designed to reflect the values and aspirations of the newly sovereign nation. The flag features three horizontal stripes: red, white, and green, with a crown and seven stars in the center, each element carrying deep meaning.

1. Colors and Symbols:

– Red: Represents the bloodshed and sacrifices made for independence and freedom.

– White: Symbolizes peace, purity, and the bright future of the nation.

– Green: Reflects the fertility of the land and the hope for prosperity.

– Crown and Stars: The crown signifies the sovereignty of the nation, while the seven stars represent the seven regions of Tajikistan.

The Day of the Tajik Flag is an occasion for national pride and unity. It is celebrated with various events, including:

– Ceremonies and Parades: Official ceremonies are held in major cities, including the capital, Dushanbe, where government officials and citizens gather to honor the flag. Parades often feature traditional music, dance, and displays of national culture.

– Cultural Events: Various cultural activities, including exhibitions, concerts, and educational programs, are organized to promote awareness of the flag’s significance and the values it embodies.

– Community Engagement: Schools and local communities participate in activities that foster a sense of national identity and pride. Students may engage in discussions about the history of the flag and its importance in Tajik culture.

The celebration of the Day of the Tajik Flag plays a crucial role in promoting national identity and unity among the Tajik people. It serves as a reminder of the struggles faced during the fight for independence and the importance of preserving the nation’s sovereignty. The flag is a symbol of hope and resilience, inspiring citizens to work together for a prosperous future.

November 24, the Day of the Tajik Flag, is a significant national holiday that reflects the pride, history, and aspirations of the Tajik people. Through various celebrations and activities, the day reinforces the importance of national unity and identity, reminding citizens of the sacrifices made for their independence. As Tajikistan continues to develop and grow, the flag remains a powerful symbol of the nation’s journey and its commitment to a bright future.

Мақолаи донишҷӯйи курси 3-юми ихтисоси журналист-тарҷумон-Умарзода Рухшона бахшида ба рӯзи Парчами давлатӣ.

ШУКРОНА АЗ ХОТИРИ ҶАМЪУ ОСУДА!

0

Як тафсир, тавзеҳ ва шарҳу сифати Рӯзи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон хитобаи болост!

Ду таззод:

1. Хотири ҷамъ, сулҳу осудагӣ, амнияту ваҳдат, хандаи пиру барно, табассуми волидайн, дар пайи худсозӣ будани фарзандон, сарҷамъии аҳли оила, дастурхони сер, мулки хандону шукуфон, ободониву пешрафт ва даҳҳо ҷузъиёти дигар ҳама заҳматҳои Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон – муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар ҷомеаи имрӯзаи мост.

2. Набудани низому тартиб, адами амнияту осудагӣ, нодориву гурсунагӣ, куштору қатлу ғорат, тарсу ҳарос аз тақдири ҳамдигар ва ноумедиву дилсардии зиндагӣ дар остонаи солҳои 90-уми асри гузашта захму доғе дар ҳаёти тоҷикон буд, ки онро халқи тоҷик бо роҳнамоии фарзанди содиқи ватан – Эмомалӣ Раҳмон рафъ карда тавонист.

Хулосаи ду таззод: барои одамӣ қиматтарин ҷавҳари ҳаёт хотири ҷамъу осуда аст.

Махсусан, дар ҷаҳони имрӯза!

ҶУЗЪИЁТЕ ДАР ШИНОХТИ РӮЗИ ПРЕЗИДЕНТ

Идоракунии президентӣ он роҳи муваффақонаи мо буд, ки ба омили наҷот табдил ёфт.

Қоидаву қонун, таҳаммулу инсондӯстӣ, муҳаббату садоқат ба ватан ва сиёсати дурусти Президент – Эмомалӣ Раҳмонро аз ҳама марҳилаҳову зинаҳо бомуваффақият гузаронида аст.

Дар пояи иттиҳод, дустӣ ва ҳамдигарфаҳмӣ халқи тоҷик сиёсати Президенти худро бо муҳаббат қабул кардааст.

Масъулият ва мушкилии ҷомеаро ба души худ гирифтани Президент буд, Тоҷикистон ба чунин рӯзҳои нек расидааст.

Президент аст, ки аз оғоз то имрӯз ба шуълаи умедро дар дили мардум афрӯхта нигоҳ доштааст ва медорад.

Ба худ бовар доштан ва бедор кардани ҳисси боварӣ дар ботину вуҷуди халқ Эмомалӣ Раҳмонро Президент ва Роҳбари муваффақ гардонидааст.

Маҳз, Президент ва шакли идораи перзидентӣ халқро аз бунбаст, беҳуқуқӣ, тарс, ваҳшат, ҳарос раҳоӣ бахшид.

Танҳо як нафар Президент ва Роҳбари худфидо наҷотбахш мешавад ва инро халқи тоҷик баъди идораи ҷамъиятӣ (коллективӣ) хуб дарк кард.

Эмомалӣ Раҳмонро халқ президент кардааст, зеро танҳо ӯ дар душвортарин лаҳзаҳои таърихӣ зимоми давлатдории мураккабро ба даст гирифта тавонистааст.

Набзи ҷомеаро дарк ва ташхис карда тавонистан, сифати олии Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон натанҳо барои Тоҷикистон, балки барои ҷомеаи башарӣ мебошад.

Маҳорати дурнаморо дидан ва дар назди ҷомеа вазифагузорӣ карда тавонистан, Эмомалӣ Раҳмонро Президент сохтааст.

Доим дар ҳаракат будан, ташхис карда тавонистани вазъ, аз марҳилаҳову зинаҳо сарбаландона гузаштан ва ҳамоҳангу ҳамқадаи замон будан аз сифатҳои олии Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон аст.

Дили пурмуҳаббат ба халқу миллат доштан имкон додааст, ки Эмомалӣ Раҳмон давлатдории созанда дошта бошад.

Хеле кам роҳбарони давлатҳо ҳастанд, ки аз тақдири минбаъдаи аҳли башарият меандешанд ва ЭМОМАЛӢ РАҲМОН аз ҷумлаи онҳост.

Масъулият, ҷасорат, бунёдкорӣ ва умуман барои халқ талош кардан ин абармардро ба дараҷаи пешвоӣ расонидааст.

Президент бо он давлати моро пеш бурда тавонист, ки дар худ амалҳои намунаро нишон дода тавонист: сулҳдустӣ, иттиҳодмеҳварӣ, инсондӯстӣ ва халқият.

Дилгарм будан ва ба ояндаи нек бовар доштани Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон буд, ки халқро аз пайи худ бурда тавонист.

Таҳаммулпазирӣ, эътимод ва устуворӣ сифати пояндаи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон аст.

Фикри солиму созандаи Президент буд, тафаккуру андешаи миллӣ шакл гирифт.

Хастанопазирӣ, талоши пайваста ва нияти неку хайри созандгӣ Президентро маҳбуб гардонидааст.

Сатрҳо давомдору меҳисобанд.

Ҷамъбасти онҳо ин ҷумла аст:

Шукрона аз зиндагии муназзам ва хотири ҷамъу осуда!

РӮЗИ ПРЕЗИДЕНТИ ҶУМҲУРИИ ТОҶИКИСТОН МУБОРАК БОШАД!

Бахтиёри Қутбиддин,

декани факултети журналистикаи ДМТ

ШУКРОНА АЗ ХОТИРИ ҶАМЪУ ОСУДА!

0

Як тафсир, тавзеҳ ва шарҳу сифати Рӯзи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон хитобаи болост!

Ду таззод:

1. Хотири ҷамъ, сулҳу осудагӣ, амнияту ваҳдат, хандаи пиру барно, табассуми волидайн, дар пайи худсозӣ будани фарзандон, сарҷамъии аҳли оила, дастурхони сер, мулки хандону шукуфон, ободониву пешрафт ва даҳҳо ҷузъиёти дигар ҳама заҳматҳои Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон – муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар ҷомеаи имрӯзаи мост.

2. Набудани низому тартиб, адами амнияту осудагӣ, нодориву гурсунагӣ, куштору қатлу ғорат, тарсу ҳарос аз тақдири ҳамдигар ва ноумедиву дилсардии зиндагӣ дар остонаи солҳои 90-уми асри гузашта захму доғе дар ҳаёти тоҷикон буд, ки онро халқи тоҷик бо роҳнамоии фарзанди содиқи ватан – Эмомалӣ Раҳмон рафъ карда тавонист.

Хулосаи ду таззод: барои одамӣ қиматтарин ҷавҳари ҳаёт хотири ҷамъу осуда аст.

Махсусан, дар ҷаҳони имрӯза!

ҶУЗЪИЁТЕ ДАР ШИНОХТИ РӮЗИ ПРЕЗИДЕНТ

Идоракунии президентӣ он роҳи муваффақонаи мо буд, ки ба омили наҷот табдил ёфт.

Қоидаву қонун, таҳаммулу инсондӯстӣ, муҳаббату садоқат ба ватан ва сиёсати дурусти Президент – Эмомалӣ Раҳмонро аз ҳама марҳилаҳову зинаҳо бомуваффақият гузаронида аст.

Дар пояи иттиҳод, дустӣ ва ҳамдигарфаҳмӣ халқи тоҷик сиёсати Президенти худро бо муҳаббат қабул кардааст.

Масъулият ва мушкилии ҷомеаро ба души худ гирифтани Президент буд, Тоҷикистон ба чунин рӯзҳои нек расидааст.

Президент аст, ки аз оғоз то имрӯз ба шуълаи умедро дар дили мардум афрӯхта нигоҳ доштааст ва медорад.

Ба худ бовар доштан ва бедор кардани ҳисси боварӣ дар ботину вуҷуди халқ Эмомалӣ Раҳмонро Президент ва Роҳбари муваффақ гардонидааст.

Маҳз, Президент ва шакли идораи перзидентӣ халқро аз бунбаст, беҳуқуқӣ, тарс, ваҳшат, ҳарос раҳоӣ бахшид.

Танҳо як нафар Президент ва Роҳбари худфидо наҷотбахш мешавад ва инро халқи тоҷик баъди идораи ҷамъиятӣ (коллективӣ) хуб дарк кард.

Эмомалӣ Раҳмонро халқ президент кардааст, зеро танҳо ӯ дар душвортарин лаҳзаҳои таърихӣ зимоми давлатдории мураккабро ба даст гирифта тавонистааст.

Набзи ҷомеаро дарк ва ташхис карда тавонистан, сифати олии Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон натанҳо барои Тоҷикистон, балки барои ҷомеаи башарӣ мебошад.

Маҳорати дурнаморо дидан ва дар назди ҷомеа вазифагузорӣ карда тавонистан, Эмомалӣ Раҳмонро Президент сохтааст.

Доим дар ҳаракат будан, ташхис карда тавонистани вазъ, аз марҳилаҳову зинаҳо сарбаландона гузаштан ва ҳамоҳангу ҳамқадаи замон будан аз сифатҳои олии Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон аст.

Дили пурмуҳаббат ба халқу миллат доштан имкон додааст, ки Эмомалӣ Раҳмон давлатдории созанда дошта бошад.

Хеле кам роҳбарони давлатҳо ҳастанд, ки аз тақдири минбаъдаи аҳли башарият меандешанд ва ЭМОМАЛӢ РАҲМОН аз ҷумлаи онҳост.

Масъулият, ҷасорат, бунёдкорӣ ва умуман барои халқ талош кардан ин абармардро ба дараҷаи пешвоӣ расонидааст.

Президент бо он давлати моро пеш бурда тавонист, ки дар худ амалҳои намунаро нишон дода тавонист: сулҳдустӣ, иттиҳодмеҳварӣ, инсондӯстӣ ва халқият.

Дилгарм будан ва ба ояндаи нек бовар доштани Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон буд, ки халқро аз пайи худ бурда тавонист.

Таҳаммулпазирӣ, эътимод ва устуворӣ сифати пояндаи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон аст.

Фикри солиму созандаи Президент буд, тафаккуру андешаи миллӣ шакл гирифт.

Хастанопазирӣ, талоши пайваста ва нияти неку хайри созандгӣ Президентро маҳбуб гардонидааст.

Сатрҳо давомдору меҳисобанд.

Ҷамъбасти онҳо ин ҷумла аст:

Шукрона аз зиндагии муназзам ва хотири ҷамъу осуда!

РӮЗИ ПРЕЗИДЕНТИ ҶУМҲУРИИ ТОҶИКИСТОН МУБОРАК БОШАД!

Бахтиёри Қутбиддин,декани факултети журналистикаи ДМТ

НАҚШИ ШАХС ДАР ТАЪРИХ

0

Саҳми инсон дар таърих аз умдатарин масъалаҳои омӯзиш, таҳқиқ, арзёбӣ ва хулосабарорӣ мебошад. Ва аз Дунёи Қадим то ба имрӯз мавзуи баҳс интихоб шудааст: магар инсон таърихро офаридааст ё таърих аз хосияти фавқулодаи қонунмандии тараққиёт ва рушду инкишоф бархӯрдор аст?

Дар ҳар сурат, назария ва амалияи тақдири кишварҳои олам омили инсониро ҷузъи муайянкунандаи бунёди давлат ва такондиҳандаи ҳодисаҳои ҷамъиятӣ, аз ҷумла рушди давлатдорӣ, эътироф менамояд. Софокл таъкид мекунад: «Дар дунё қувваҳои бузург бисёранд. Аммо бузургтар аз Инсон дар табиат дигар неруе нест. Ӯ дар олам ғолибона қадам мезанад. Тамоми намуди қувваҳоро тавассути ақлу фаросати одамӣ паси сар карда. Лекин боз зӯрии Ақли Инсон дар он аст, ки ояндаро ҳушмандона пешгӯӣ карда метавонад».

Омӯзиши сифатҳои шахсият воситаи муҳимми дарки воқеияти имрӯз ва ояндабинии ҷараёни рушди ҷомеа мебошад. Ба хотири он ки тибқи таъкиди нобиғагони классик, «таърих чизе нест, ба ҷуз фаъолияти ба мақсад нигаронидашудаи инсон».

Ҳамзамон, бояд донист, ки сарчашмаи асосии мақсадгузорӣ, на шуури инсон, балки раванди воқеаҳои ҷамъиятӣ, олами объективӣ мебошад ва шахсро барои ҷуръат, тасмимгирию амал такон медиҳад. Сафарбар менамояд. Воқеият аст, ки ниёз ба амалро ногузир мегардонад.

Аз лиҳози дигар, ба таъбири академик И. Ковалченко, «ҳар насли таърихии инсоният дар давраи мушаххаси замон аз захираҳои таъйингардидаи моддӣ ва маънавие бархӯрдор аст, ки системаи муносибатҳои истеҳсолӣ, сиёсӣ, ва мадании давр онро фароҳам овардааст. Ва ин насл ҳангоми фаъолият қодир аст, фақат аз ҳамин захираҳо истифода намояд. Фаъолияти худро ташкил кунад.

Дуруст аст, ки дар натиҷаи амали мақсаднок ин захира ва ин имконот метавонанд такмил ва муносибатҳо тағйир ёбанд, аммо амал кардан, танҳо ва фақат дар доираи ана ҳамин имкониятҳо ва ана ҳамин захираҳо сурат гирифта метавонад».

Яъне фаъолияти раҳбари сиёсии ҷомеа, ки бо амри тақдир масъулияти сарвари миллат ба дӯши ӯ меафтад, дар доираи ду омил – моддӣ ва маънавӣ маҳдуд аст.

Таҳлил, баррасӣ ва арзёбии шахсияти раҳбари сиёсӣ аз он ҷиҳат ҳам қобили таваҷҷуҳ аст, ки сарфи назар аз замон ва мушкилоти рӯ ба рӯйи ҷомеа, фазилати ӯ муҳитсоз ва омили ташаккули навъи боварӣ, эътимод, ахлоқ ва маънавиёти табақаҳои гуногуни ҷомеа мегардад.

Яке аз самтҳои омӯзиши сифати шахсияти раҳбар, инъикоси фаъолияти ӯ дар ҳолати динамикӣ – қудрати пешрафт, ҳалли мушкилот ва сарнавишти сиёсии ҷомеа, ки новобаста аз иродаи зимомдори мамлакат арзи вуҷуд кардааст, маҳсуб мегардад.

Насли мо шоҳиди сиёсати амалии Сарвари кишвар дар мушкилтарин даврони давлатдории тоҷикон, охири асри ХХ ва нимаи аввали асри ХХI аст.

Ман, ҳамчун шаҳрванд, шоҳиди воқеӣ ва иштирокдори раванди сиёсати амалӣ зери раҳбарии Қаҳрамони миллати тоҷик, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ҳастам.

Аз ин лиҳоз, барои мо арзишмандии табиат ва нақши шахсияти Раҳбар дар тулуи мушкилнафаси давлатдории миллӣ, шароити ниҳоят сангини гирдоби таърихӣ, даврони тақдирсоз, қонунмандии ҷараёни тараққиёти ҷамъиятии замон чун оина равшан аст.

Волотарин сифати роҳнамо дар қудрати қабули қарор ва амалӣ кардани он дар чаҳорчӯбаи таъмини суботи миллӣ ва рушду тараққиёти мамлакат аён мегардад.

Нақшаи ба ниёзҳои мардумӣ ҷавобгӯ, тахассусмандона ва дақиқ пешбинигардидаи зина ба зина ба эътидол овардани вазъи мамлакат, нишонаи аслии ин сиёсат ба ҳисоб меравад.

Бузургтарин фоҷиа барои мардумони олам низоъ бар мабнои динӣ – мазҳабӣ ва миллӣ – маҳалгароӣ ба шумор меравад. Бо ангезаҳои умқӣ ва носолими руҳиву равонӣ, ки хосияти ҳамагонии қишрҳои васеи мардумиро касб мекунад, ҳаллу фасли чунин даргириҳо аз мушкилтарин вазифаҳои сарварони кишвар, ҳатто наслҳо мегардад. Ҳамасрони мо шоҳиди чунин воқеаҳои хуношоми тулонӣ дар Сурия, Ироқ, Яман, Сомали, Судон ва даҳҳо кишвари дигари олам мебошанд. Хирадмандии роҳбари давлат, дараҷаи олии тавони ҳаллу фасли мушкилоти инсонӣ, ки дар қазияи фалокати миллати тоҷик зуҳур гардид, аз сифатҳои олӣ ва фарқкунандаи Сарвари Тоҷикистон мебошад.

Дар баробари ин, дар шароити хазинаи холии давлат, кӯшиши умдаи ҳукумат – масъалаи бо нон таъмин кардани аҳолӣ буд.

Тавассути қабули қарорҳои ғайримаъмулӣ ба мардум заминҳои корам тақсим карда шуд. Дигар чораҳои фавқулодаи наҷот аз гуруснагӣ ва касалиҳои марбут ба ин вазъ рухдода, батадриҷ амалӣ гардиданд.

Роҳбари давлат муътақид аст, ки мавҷудияти инсон дар ҷомеа хосияти мухтор надорад. Маҳсули фазо, муҳит, вазъият ва воқеият аст. Рушди инсониро масъалаи ҳаётан муҳим ва замонати тараққии устувори имрӯзу ояндаи миллат эълон ва дар ин самт миллиардҳо сомонӣ сарф кард.

Чунин назария ва усули кор раванди мақсадноки стратегӣ гирифт.

Давлат бо тамоми неру кӯшиш мекунад, ки наврасону ҷавонони мамлакат бо тарбия ва таълими босифат фарогир бошанд. Дар бораи қонунҳои тараққиёти табиат, ҷамъият ва тафаккур тасаввуроти аниқ дошта, роҳ ва усули истифодаи онҳоро омӯзанд. Агар воқеияти объективӣ ба фазои субъективӣ таъсиррасон бошад, субъект низ мебояд ба ҳолати объективии ҷомеа таъсиргузор, фазосоз, аз ҳама муҳим, омил будани худро ба намоиш гузошта тавонад.

Зарурат ба таъкид аст, ки Илм, Дониш ва Маърифат аз ниёзҳои ҳаётан муҳимми ҷомеаи башарӣ ҳастанд.

Кӯшиши Сарвари кишвар, ки мо солҳо шунидем ва дидем, таъкиди он нуктаест, ки «сафарбар кардани тамоми неруи инсонӣ ба самти ягона – рушди донишу маърифат мебошад. Давроне хушбахт ҳисобида мешавад, ки бузургтарин фатҳ – расидан ба қуллаҳои дониш эътироф гардад» (Анри Сен–Симон).

Яке аз нишонаҳои хирадмандии Роҳбари давлат ҷиддан ба инобат гирифтани пешомадҳои фавқулода ва ғайриинтизори иқтисодӣ, иҷтимоии дохилӣ ва омилҳои берунии хосияти табиӣ ва геополитикидошта маҳсуб мегардад.

Муносибати Сарвари давлат дар ин маврид, аз дидгоҳи диалектикӣ бархӯрдор аст. Ӯ ба воқеият аз мавқеъ ва вусъати тағйирёбӣ, дигаргуншавӣ, инчунин, эҳтимоли таъсиррасонӣ ба вазъи иҷтимоӣ ва иқтисодии Тоҷикистон менигарад.

Ба ақидаи ӯ, инсон дар ҷаҳони бесарусомонӣ ва пешгӯинашаванда, бояд низоме коркард ва роҳандозӣ кунад, ки манфиатҳои миллат ва давлатро ҳимоя карда тавонад. Ҷомеаро дар ҳолати рушд ва ҷавобгӯ ба талаби замон нигоҳ дорад.

Ба андешаи мантиқии Роҳбари давлат, дар баробари омили ирсият, инсон маҳсули муносибатҳои ҷамъиятӣ аст. Тарбият, муҳит, донишу маърифат, таҷриба ва таҳлили муқоисавии таҳаввулоти зиндагӣ ва хулосаи дуруст баровардан аз он, барои ташаккули шахсият таъсири муайянкунандагӣ доранд.

Таҳлили назария ва амалияи сиёсии Сарвари кишвар аз он шаҳодат медиҳад, ки идеали асосии ӯ сохтани давлати миллӣ тавассути тарбияи ҳисси хештаншиносӣ ва худшиносии миллӣ, таъмини ваҳдати миллӣ бар пояи баланд бардоштани некуаҳволии мардум аст.

Мо эҳсос мекунем, ки ақидаҳои мазкур аз ҷаҳонбинӣ, маънавиёт ва эътиқодмандии бунёдии ин шахсияти бузург сарчашма мегиранд.

Солҳо, мутобиқ ба иҷрои вазифаҳои хизматӣ, ман Сардори давлатро дар сафарҳо ҳамроҳӣ кардаам.

Барои донистан, ӯ на танҳо одамонро ба ҳузури худ мепазирад, балки борҳо пеши мардум меравад, то шахсан ба аҳвол, кору бор ва рафти зиндагиашон шинос шавад.

Ҳар як сухану амалаш барои он такрорнашаванда ва ҷолиби таваҷҷуҳанд, ки натиҷаи таҳлили таҷрибаи зиндагӣ буда, дарбаргирандаи ниёзҳои рӯзафзун ва тағйирёбандаи талаботи ҷамъиятист.

Мо ҳангоми иҷрои вазифа эҳсос мекунем, ки Сарвари кишвар нисбат ба мавқеъ, супориш ва вазифаҳогузориҳои худ итминони комил дорад. Аз рӯйи зинаҳои ташаккул, камолоти давлат, пуштибонии мардуми одӣ аз ин сиёсат муътақид аст, ки роҳи интихобкардааш дуруст ва адолатхоҳона аст.

Эътиқодмандии Президент ба ормону орзуҳои худ аз асоси воқеӣ бархӯрдор мебошад. Он бар шуурнокии ҳақиқӣ, дарки воқеии вазъ дар дохили мамлакат, минтақа ва кишварҳое, ки тақдири Тоҷикистон бо онҳо алоқамандӣ дорад, асос ёфтааст.

Аз диди Роҳбари давлат, офарандаи таърих инсон аст. Ҳар шахс бояд масъулияти худро дар назди ҷамъият барои имрӯз ва оянда эҳсос кунад. Вазифаҳои худро донад. Онро бо дарки масъулият ва кулли имконоти руҳиву равонӣ ва ҷисмонӣ иҷро намояд.

Дар Осиёи Марказӣ Ҷумҳурии Тоҷикистон ягона кишваре буд, ки аз рӯзҳои аввали Истиқлол ба мушкилтарин шароити сиёсӣ-ҳарбӣ ва иқтисодӣ-иҷтимоӣ гирифтор шуд.

Аз лиҳози қаламрав, мавқеи ҷуғрофӣ, релеф, захираҳои замини корам, канданиҳои фоиданок, дар мавқеи ғайри қобили муқоиса бо дигар давлатҳо қарор дорад.

Дар ин маврид, Сарвари кишвар воқеиятро дарк карда, таъкид менамояд, ки имконоти тараққиёт ва пешрафти Тоҷикистон танҳо дар канданиҳои фоиданок ва мавқеи ҷуғрофиёии он нест. Аз захираҳои маънавӣ, ақл, фаросат, дониш, тахассусмандӣ ва дараҷаи рушди илму маърифат – захираҳои инсонӣ, иродатмандии саросарии миллӣ вобастагӣ дорад.

Роҳбари давлат ба хирад ва касбият чун муҳимтарин воситаҳои истеҳсолот ва такомули давлатдории миллӣ муносибат мекунад. Неруи аслии инсонро на дар мавҷудияти одии ҷисмонӣ, балки дар моҳияти ҷаҳонбинӣ ва руҳи ӯ ба инобат мегирад. Баҳо мегузорад.

Борҳо ман шоҳиди он будам, таъкид мекард, ки ягона маҳаки шинохти инсон – дарки манфиатҳои миллӣ, мувофиқати кору амали ӯ дар лаҳзаҳои барои давлат ҳалкунанда ва ҳаётан муҳим аён мегардад. На дар сухан ва шиорпардозӣ.

Ҳангоме ки мо дар бораи шахсияти Сарвари кишвар андеша мекунем, роҳи тайнамудаи ӯро дар зиндагӣ ба ёд меорем.

Ӯ дар оилаи деҳқон таваллуд ва бузург шудааст. Тамоми зинаҳои ҳаёти худро дар миёни мардуми одӣ дар меҳнат, заҳмат, омӯзиш ва андӯхтани донишу таҷриба сипарӣ кардааст.

Хулосаи мо ин аст, ки бузургтарин устоди Роҳбари давлат таҷрибаи рӯзгор аст.

Ҷомеа ҳамчун ҷузъи табиат дар давраҳои муайян, ҳассос ва хатарзои таърихӣ қудрати худро ба намоиш мегузорад. Таҷрибаи асрҳои аср дар хазинаҳои ирсии маънавиёти миллӣ маҳфуздоштаро аз худ нишон медиҳад.

Ҳамзамон, шахсияти бузург падидае нест, ки ба тарзи алоҳида, мухтор худро ҳамчун қаҳрамони фардӣ муаррифӣ кунад. Не. Баръакс. Шахсияти бузург онест, ки тамоми қудрати хешро барои хизмат ба ниёзҳои мардум равона кардааст.

Аз ҷумлаи сифатҳои инфиродии Роҳбари давлати Тоҷикистон, ки мавриди эътирофи умум гаштаанд, волотарин мақом дар байни аҳли сухан дорад. Болотарин манзалат дар иҷрои қавлу амал ӯрост. Ба ҳамин васила, шуҳрату шарафу обрӯ касб кард. Мардум ӯро Пешво хонд.

Шахсияти гениалӣ ормон, мақсад ва ниятҳои худро дар он шароит амалӣ мекунад, ки чунин нақш ба хислати маънавиёти мардумӣ ва муҳити зиндагӣ созгор ояд.

Эҳёи миллат барои Роҳбари давлат аз масъалаҳои муҳимтарин ба ҳисоб меравад. Маҳз ба ҳамин хотир, бо супориши ӯ китоби «Тоҷикон»-и Бобоҷон Ғафуров нашр ва ба ҳар як хонадони тоҷик туҳфа карда шуд. «Шоҳнома»-и Абулқосими Фирдавсиро чун қуръони Аҷам эътироф ва китоби рӯйимизии ҳар фарди ватанпарвар эълон кард.

Таҳлили сифатии фаъолони ба саҳнаи сиёсии солҳои навадуми асри гузашта воридшуда – яке аз фоҷиабортарин давраи таърихии миллати тоҷик, нишонгари он аст, ки бидуни чунин шахсияти бузурге мисли Эмомалӣ Раҳмон, расидани миллати парокандагашта ба сулҳу субот ва таъсиси давлати ягонаи соҳибистиқлол ва ба пайроҳаи рушд раҳнамун сохтани он, ғайриимкон буд.

Ҳамзамон бо ин, мо ҷонибдори он ақида ҳастем, ки зуҳуроти муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон чун шахсияти фавқулодаи сиёсӣ дар таърихи миллати тоҷик, падидаи ғайриинтизор нест. Ӯ ифодакунандаи рушду камол, хираду андешаи таърихии миллати тоҷик дар роҳи Истиқлоли давлатӣ, маҳсули асрҳост, ки дар нақши ин абармарди сиёсат таҷассум ёфт. Эҳёгари ормону орзуҳои миллат дар ҳазораи ахир гашт.

Ҷойи сипос, хотиррасонӣ ва таъкид аст, ки дар муддати зиёда аз се даҳсолаи ахир, таҳти роҳбарии муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон таълимоти назариявӣ ва таҷрибаи амалӣ дар масъалаи таъсис, рушд, инкишоф ва ҳимояи сохти давлатдории миллӣ коркард ва роҳандозӣ гардид.

Аз худ кардан, инкишоф додан ва амалӣ намудани ин таълимот аз муҳимтарин вазифаҳои наслҳои имрӯзу фардо, ҳамчун замонати пойдорӣ, субот ва тараққии миллӣ мебошад.

Хотирот шакли ифодаи мавқеи шахсӣ аст.

Мо ҳамасрон, ҳамкорон, ҳамсафон ва шоҳидони даврони ҳокимияти муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ҳастем.

Рӯзу моҳу солҳо моли таърих мешаванд.

Чун воқеият шакли субъективии дарки ҳастист, бидуни шубҳа, дар бораи шахсиятҳои фавқулодаи таърихӣ низ, садсолаҳо тафсир ва тавсифномаҳо идома хоҳанд ёфт.

Ин зуҳуроти одӣ ва маъмулии таҷрибаи таърихи инсоният аст.

Насли охири асри ХХ ва оғози нимаи аввали асри ХХI мушоҳидачии фаъоли заҳматҳои бузурги муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар сиёсати амалии давлатдорӣ – ташкил ва раҳбарии ҳукумат, пешбурди кори соҳаҳои ҳаётан муҳим ва тақдирсози сиёсати дохилӣ ва хориҷии мамлакат, коркард ва роҳандозии соҳаҳои ҳаётан муҳимми давлатдорӣ – иқтисодӣ, иҷтимоӣ, амниятӣ, мудофиавӣ, илм, маориф ва фарҳанг мебошад.

«Тасдиқ мегардад, ки истеъдод ва зуҳуроти шахсияти фавқулодаи таърихӣ хосияти модарзодӣ дорад». Ин хулосаи Гегел низ дар сифатҳои муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон воқеияти истисноӣ нест.

Агар бунёдгузори давлати тоҷикон нобиғагии худро дар сиёсат ба аҳли башар нишон дода бошад, шахсияти ӯ низ барои мо ба ҳамин дараҷа омӯзанда аст.

Аммо ҳақиқати таърихиро бояд эътироф намуд.

То замони Истиқлол тадқиқоти мустақили мукаммали бунёдии ба низом даровардашудаи академӣ нисбат ба таърихи қадимтарин, қадим, асрҳои миёна ва нав аз ҷониби олимони маъруфи тоҷик, рус, шуравӣ ва байналхалқӣ анҷом ёфта буд.

Нобиғагии муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар он аст, ки дар натиҷаи тадқиқи мавод ва таҷрибаи таърихӣ, махсусан воқеияти талхи солҳои аввали мустақилият дар ҳаёти халқи тоҷик, муборизаҳои шадиди геополитикии муосир ва зарурати ҳаётии ҳифзи манфиатҳои миллии Тоҷикистон, бо таълифи асар ва суханрониҳои андешамандонаи дар умқи фикр сайқалдида, консепсияи Истиқлоли давлатӣ, масъалаҳои хештаншиносӣ ва худшиносии миллиро илман коркард ва ба ҳамватанон пешкаш кард.

Дар рафтор, гуфтор ва зиндагии муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон, ҳамчун инсон ман шахсияти поктинат, одӣ, хоксор, фурӯтан, хушсуҳбат, нектабиат, ҳимматбаланд, фарди доно ва роҳбари тавоно, фасеҳгуфтор, марди худогоҳу ватандӯст, эҳёгари анъана ва бузургии ниёкон, таърихофарин, пайвандгари тоҷикон, ангезандаи руҳи миллӣ, муҳофизи Ватан, масъулиятшинос, руҳбахш, пуркору накукору пурсаъю қарин ба одамони меҳнатӣ ва дардошноро дарёфтам.

Ӯ воқеан, меҳнатдӯст ва заҳматқарин аст.

Дар шоҳидӣ ва пеши назари мо садҳо, ҳазорҳо амале ба намоиш гузошт, ки ӯро ҳамчун ҷавонмард, фарзанди баруманди ин сарзамин, ҷонфидо ба хотири сулҳу субот, ваҳдат, якпорчагии Ватан, обрӯ, манзалат ва тақдири таърихии миллат ва давлати тоҷикон муаррифӣ кард.

Масъулияти таъмини амнияти мамлакат, ки солҳо ба дӯши банда гузошта шудааст, воқеан, ҳамарӯза сайқали дониш, таҷриба ва касбиятро тақозо мекунад.

Бояд эътироф намуд, ки Роҳбари давлат ҳангоми баррасӣ, таҳлил ва арзёбии маълумот, дараҷаи баланди истеъдоди фитрӣ, тавони расидан ба моҳияти масъала, дарк кардани тазоде, ки аз аломатҳои зоҳирии маълумот ба қонунмандӣ ва умқи падидаи ҷолиби таваҷҷуҳ мебарад, муносибат мекунад.

Дар қабули қарор иродатмандӣ, солорӣ ва мустақилияти омӯзанда аз худ нишон медиҳад. Моро низ ба чунин муносибат ба ҳама гуна далел водор месозад.

Хирад ва таҳаммулпазирии Роҳбари давлат бо вуҷуди серталабӣ, дар муносибат бо аъзои Ҳукумат, роҳбарони дараҷаҳои гуногуни мақомоти иҷроияи ҳокимияти давлатӣ, дар лаҳзаҳои ҳассос, мураккаб ва гоҳо нобарории иҷрои вазифаҳои хизматӣ, барои ҳама гуна сатҳҳои мақомот намунаи барҷастаи омӯзиш, таҷрибаандӯзӣ, арзёбӣ ва хулосабарорӣ аст.

Дар бораи роҳ, усул, маърифат, назокат, муошират ва фарҳанги волои идории муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон месазад тадқиқоти тахассусмандонаи академии шоистаи илмӣ ба анҷом расад. Ва он ҳамчун мактаби раҳбарии давлатдории миллии намунаи ибрат, мавриди истифодаи наслҳо қарор гирад.

С. ЯТИМОВ

ПРЕЗИДЕНТИ СУЛҲОФАР ВА ҶОМЕАСОЗ

0

Хизматҳои Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар таҳкими пояҳои давлатдории муосири миллӣ, истиқрори сулҳу салоҳ дар кишвар, сарҷамъии миллат, таъмини ваҳдат ва раванди бунёдкорию созандагӣ дар мамлакат басо бузурганд. Ин нукта имрӯз (14.11.2024) зимни баргузории ҳамоишиилмию фарҳангӣтаҳти унвони «НақшиПешвои миллат муҳтарамЭмомалӣ Раҳмон дар таҳкимисулҳу ваҳдат ва давлатдории миллӣ», ки бахшида ба Рӯзи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон дар Донишгоҳи миллии Тоҷикистон доир гардид, зикр шуд.

Ректори Донишгоҳ профессор, Насриддинзода Э.С. зимни суханронии ифтитоҳӣ ҳозиринро ба муносибати ин ду санаи таърихӣ ва фархунда – Рӯзи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон ва Иҷлосияи таърихӣ табрик гуфта, зикр кард, ки Пешвои муаззами миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон шахсияти барҷастаи таърихӣ мебошанд, ки дар барқарорсозии сохти конститутсионӣ, ба даст овардани сулҳу ваҳдати миллӣ, бунёди давлати соҳибихтиёр, демократӣ, ҳуқуқбунёд, дунявӣ ва иҷтимоӣ нақши арзанда гузошта, миллатро аз парокандагӣ, давлатро аз нестшавӣ ва халқро аз ҷанги шаҳрвандӣ раҳо карда, дар рушди сиёсӣ, иқтисодиву иҷтимоӣ ва фарҳангии давлати мустақили Тоҷикистон хизматҳои бузурги тақдирсоз намуданд.

Таъкид доштанд, ки баъд аз барқарории сулҳу ваҳдати миллӣ дар кишварамон бо ташаббус ва ибтикори Пешвои миллат раванди бозсозии иқтисодии кишвар, рушди демократия, гуногунандешӣ, таҳаммулпазирӣ, ташаккули тафаккури миллӣ ривоҷу равнақ пайдо намуданд.

Сипас Ёрдамчии Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон оид ба масъалаҳои ҳуқуқӣ: намояндаи комилҳуқуқи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон дар Маҷлиси Миллӣ ва Маҷлиси намояндагон, доктори илмҳои ҳуқуқ, профессор Ализода Зариф дар мавриди аҳамияти таърихии Иҷлосияи 16-уми Шурои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон сухан карда, онро нахустин қадам дар роҳи давлатсозии миллӣ ном бурд. Зикр гардид, ки Иҷлосияи 16-уми Шурои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон дар таърихи кишвар саҳифаи нави давлатдориро боз намуда, дар ҳақиқат тақдирсоз ва мақоми созандагиаш беназир аст. Бо туфайли ин Иҷлосия роҳи давлатдории мо ба сӯйи ваҳдату ягонагӣ, сулҳу ободӣ ва пешрафту тараққиёт муайян шуд, ки бо назардошти нақши сарнавиштсоз доштан, имрӯзҳо яке аз рӯйдодҳои бузурги таърихии миллати тоҷик аст.

Таъкид шуд, ки баъд аз ин санаи таърихӣ бо ташаббуси Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ислоҳоти куллии ҳамаи соҳаҳои ҳаёти иқтисодиву иҷтимоии мамлакат гузаронида шуда, ташаккули муносибатҳои нави иқтисодӣ, таъмини рушди босубот, волоияти қонуну тартибот беҳтар гардида, ба ин васила баланд бардоштани сатҳу сифати зиндагии мардуми кишвар, аз оғози даврони истиқлол то ба имрӯз ҳадафи стратегии давлат ва Ҳукумати ҷумҳурӣ қарор гирифт.

Баъдан раиси Шурои куҳансолони Ҳаракати ваҳдати миллӣ ва эҳёи Тоҷикистон Ғайбулло Афзалов суханронӣ намуда, иброз дошт, ки Иҷлосияи XVI Шурои Олӣ мавқеи Сарвари давлатро нисбат ба ояндаи кишвар маълум гардонид. Корномаи беназир ва шахсияти Эмомалӣ Раҳмон дар таърихи миллати тоҷик на танҳо ҳамчун сарвари сиёсӣ ва ё Президент, балки, пеш аз ҳама, ҳамчун сулҳофар ва эҳёгари арзишҳои давлатдории миллӣ сабт гардидааст.

Устоди факултети фалсафа Саидзода Далер зимни суханронӣ иброз дошт, ки муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ҳамчун Сарвари давлат, пеш аз ҳама, аркони давлатдории миллиро устувор намуда, заминаи меъёриву ҳуқуқии давлати навини Тоҷикистонро поя гузоштанд. Саҳми Пешвои миллат дар эҳёи давлати миллии тоҷикон ва эътирофи байналмилалии он бағоят бузург буда, обрӯву эътибори кишвари азизамон дар миқёси ҷаҳонӣ зиёд гашта истодааст.

Дар ҷараёни ҳамоиш ғолибони озмуни умумидонишгоҳии «Нақши китоби «Чеҳраҳои мондагор»-и Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар таҳкими худшиносии миллӣ» байни донишҷӯёну магистрантони Донишгоҳ ҳавасманд гардонида шуданд.

Дар анҷом барномаи фарҳангии омоданамудаи ансамбли халқии “Наврӯз”-и Донишгоҳ хотири тамошобинонро болида намуд.

ПРЕЗИДЕНТ ЭМОМАЛӢ РАҲМОН – АСОСГУЗОРИ ДАВЛАТДОРИИ НАВИНИ ТОҶИКОН

0

Таҷлили Рӯзи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон ин танҳо эҳтиром ба шахси Президент, муҳтарам ЭМОМАЛӢ РАҲМОН, хизматҳои эшон дар роҳи ҳифзи ДАВЛАТИ ТОҶИКИСТОН ва ИСТИҚЛОЛ нест, балки як навъ ифтихор аз Давлату Сарвар доштан, соҳибихтиёр будан аст. Ҳамчунин эҳтирому арҷгузорӣ ба шахсиятҳоест, ки дар дарозои таърих барои худшиносию худогоҳӣ ва амалишавии ормонҳои миллии мо хизмат ва талош кардаанд. Ин ҷашн тантанаи амнияту субот, осоишу ободӣ, ягонагию сарҷамъӣ ва муттаҳидии миллати сарбаланди мо ва тамоми сокинони кишвари азизамон аст. Маҳз талошу ҷонбозӣ ва аз худ гузаштанҳои муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон буд, ки чунин саодат насиби миллат гардид.Бо боварӣ мегӯем, ки муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар баробари Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат будан, Асосгузори давлатдории навини тоҷикон ҳастанд. Зеро маҳз бо баракати сиёсати дурандешона ва иродаи қавии сиёсии эшон рукнҳои давлатдории муосир ба ҷомеаву давлатдории мо роҳ ёфтаву устувор гардиданд.

Аз ин рӯ, айни адолат аст, ки Рӯзи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон ботантана таҷлил ва ҷашн гирифта шавад. Ин таҷлил ва арҷгузорӣ ба хотири худи мо ва наслҳову давлатмардони оянда низ ҳаст. То мо худ, бузургони худро шиносем ва масъулияти худро дар назди наслҳои минбаъда барои сарнавишти давлату миллат дарк намоем.

Таҷлили Рӯзи Президент ба рӯзи 16 ноябри соли 1994 алоқаманд аст Дар ин рӯз бори нахуст муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ҳамчун Президенти тариқи интихоботи умумихалқӣ интихобшуда савганд ёд карданд ва масъулияти бузурги давлатсозиву давлатдориро бар дӯш гирифтанд. Дар таърихи кишвари соҳибистиқлоли мо рӯйдоди муҳимми таърихии дигаре сабт шудааст, ки низ ба ҳамин сана рабт дорад. Иҷлосияи тақдирсози 16-уми Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон дар Қасри Арбоб 16-уми ноябри соли 1992 оғоз шуда буд.Ҳама медонем, ки дар асри 20, баъд аз асрҳои бедавлатӣ, мо ба арзишмандтарин ва волотарин неъмат – Истиқлоли давлатӣ шарафёб гардидем. Мутаассифона, мо дар аввалин қадамҳои соҳибихтиёрӣ бо айби гуруҳу ҳизбҳои хиёнатпеша пешпо задем, ба гирдоби ҷанги шаҳрвандӣ афтодем. Дар чунин шароити ҳассоси таърихӣ маҳз ҳамин Иҷлосия ба мардуми ноумедгаштаи тоҷик умед бахшид.Бузургтарин дастоварди иҷлосияи сарнавиштсоз он буд, ки ба бахти миллионҳо нафар тоҷикони дунё фарзанди фарзонаи миллат Эмомалӣ Раҳмонро Сарвари давлат интихоб кард. Масъулияти наҷоти киштии ғарқшудаистодаи давлатдориро ба зимма гирифтани он замон як ҷавони 40-солаи пок аз ғаразҳову бехабар аз бозиҳои пасипардагӣ муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон худ як қаҳрамонӣ буд. Сарвари давлат ба хотири наҷоти миллату давлат аз ҷони хеш гузашта буд. Дар ин бора муаррихону рӯзноманигорон, сиёсатмадорону сиёсатшиносон бисёр гуфтаанд, ки ҳоҷат ба такрор нест.

Бузургтарин ва хотирмонтарин хизмати Пешвои миллат ин хотима бахшидани ҷанги бародаркуш, баргардонидани гурезаҳо, расондани миллат ба сулҳу ваҳдат ва аз байн бурдани хатари пошхӯрии давлати тозаистиқлоли тоҷикон аст. Ҳамин корнома кофист, ки номи Пешвои миллат дар таърихи сиёсиамон чун наҷотбахши миллат ва АСОСГУЗОРИ ДАВЛАТДОРИИ НАВИНИ ТОҶИКОН бо ҳарфҳои заррин навишта шавад.

Муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон як кишвари дар ҳоли пареш қарордоштаро ба кишвари мутамаддин, устувору пешрафта табдил доданд. Президенти мо бо ташаббусҳои наҷибу инсондӯстона ва пешниҳодҳои ҷолибашон вобаста ба ҳалли масъалаҳои глобалии сайёра аз роҳбари як кишвар то ба сиёсатмадори сатҳи байналмилалӣ, шахсияти таъсиргузор дар сиёсати байналхалқӣ ташаккул ёфтанд ва дар саросари олам маъруфу машҳур шуданд. Роҳбарони аксари кишварҳои олам ва созмонҳои байналмилалӣ ба сиёсати дурандешонаву инсондӯстона, донишу таҷриба, маърифату ҷаҳонбинӣ ва шахсияти Президенти мо эҳтиром қоил ҳастанд. Суханони самимонаи Раиси Ҷумҳурии Мардумии Чин Си Ҷинпин дар муроҷиат ба Сарвари давлати мо далели возеҳи ин гуфтаҳост: “Шумо, ҷаноби Президент миёни мо, сарварони давлатҳо аз ҳама сиёсатмадори пуртаҷриба ба шумор меравед ва дар саргаҳи таъсиси Созмони ҳамкории Шанхай истода будед. Шумо хеле сиёсатмадори хирадманд, пуртаҷриба ва дурбин ҳастед ва дар рушди муносибатҳои дуҷониба нақши муҳим мебозед. Пешниҳод ва андешаҳои шумо барои мо ниҳоят муҳим мебошад.” Ин эътирофи сарвари яке аз бузургтарин давлатҳои ҷаҳон воқеан ҳам, боиси ифтихори ҳар як сокини Тоҷикистон аст. Зеро дар ин суханон симо ва шахсияти муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ҳамчун шахсият ва сиёсатмадори сатҳи ҷаҳонӣ равшан ҳувайдост. Ин ки роҳбари яке аз бузургтарин мамлакатҳои олам, ки дар сатҳи ҷаҳонӣ аз мақом ва нуфузи хосе бархӯрдор аст, мегӯяд, “пешниҳод ва андешаҳои Шумо барои мо ниҳоят муҳим мебошад”, мазмуну моҳияти бузург доранд. Яъне пешниҳодҳои дурбинона, андешаҳои созанда ва мавқеи устувори Пешвои миллати мо мавриди эҳтирому эътирофи сарварони кишварҳои бузурги олам буда, шахсияти таъсиргузори сиёсати ҷаҳонӣ буданашонро нишон медиҳад.

Дар тафаккуру пиндори мардуми мо ба гузашта санг назадан, хизматҳои бузургонро эътироф кардан, ба оянда назари созандаву нияти нек доштан, гузашт кардан, таъна назадан аз арзишҳои муҳими ахлоқӣ дониста мешаванд. Дар фаъолияти Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ҳамин арзишҳои муҳими ахлоқӣ таҷассум ёфтаанд. Дар ягон суханронии Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон нисбати шахсият ва фаъолияти ягон роҳбари пешин сухан ё андешаи танқидӣ садо надодааст. Сарвари давлат ҳамеша фаъолияти созанда, хизмату амалҳои неки роҳбарони собиқро таъкид месозанд. Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба фарзандони номбардори миллат Шириншоҳ Шотемур, Нусратулло Махсум ва Бобоҷон Ғафуров унвони олии Қаҳрамони Тоҷикистон доданд. Бо иқдомҳои Пешвои миллат Донишгоҳи аграрии Тоҷикистон ба номи Шириншоҳ Шотемур, Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ва ноҳияи Хуҷанд ба номи Аллома Бобоҷон Ғафуров, Неругоҳи барқи обии Норак ба номи Турсун Улҷабоев номгузорӣ шуда, собиқ ноҳияи Пролетар номи Ҷаббор Расуловро гирифт. Дар пойтахти Ватан – шаҳри Душанбе кӯчаву хиёбонҳое номи Шириншоҳ Шотемур, Нусратулло Махсум, Бобоҷон Ғафуров, Ҷаббор Расулов, Маҳмадалӣ Қурбонов, Абдулаҳад Қаҳҳоров, Раҳмон Набиевро доранд. Медонем, ки дар аксари кишварҳои олам ва хусусан давлатҳои собиқ Иттиҳоди Шуравӣ ҳолати баръакс ба мушоҳида мерасад. Ин ҳам аз бузургӣ, ҷавонмардӣ, давлатмеҳварӣ, ору номуси ватандорӣ, нияти нек ва маърифати пешвоии муҳтарам Президентамон шаҳодат медиҳад.

Халқи тоҷик хизматҳои бузурги фарзанди фарзонаашро эътирофу эҳтиром менамояд, ба онҳо арҷ мегузорад. Халқ қаҳрамони худро мешиносад ва дӯст медорад. Беҳтарин саодати олам муҳаббати халқ аст, ки хушбахтона, ин бахти бузург насиби Пешвои муаззами мост.

Мо худ шоҳид ҳастем ва бо чашми сар дида истодаем, ки ҷаҳони муосир дар кадом вазъият қарор дорад. Миллати мо аз таърихи на чандон дури хеш ва воқеияти ҷаҳони муосир барои имрӯзу фардо сабақ гирифтааст. Ёдоварӣ аз таъкиди Сарвари давлат басо ба маврид аст, ки “сулҳу оромӣ, суботи сиёсӣ ва ваҳдати миллии ба қимати ҷони даҳҳо ҳазор ҳамватанонамон бадастомадаро ҳифзу эҳтиёт кунем ва дар шароити бесуботи ҷаҳон барои ҳимояи истиқлолу озодии давлат ва Ватани маҳбубамон ҳамеша кӯшишу талош намоем.” Оре, муҳимтарин вазифаи ҳар яки мо дар шароити ҳассоси муосир ва таҳдиди хатарҳои эҳтимолии зиёд ҳифзи ҳамин ваҳдат, субот, оромӣ дар зери сиёсати хирадмандонаи Пешвои муаззами миллат аст.

Мо бояд ин рӯзи накӯ – Рӯзи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистонро чун рамзи муттаҳидии миллат дар атрофи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ва нишони арҷгузорӣ ба хидматҳои беназирашон бо дастовардҳо ва шукуҳу шаҳомати хос таҷлил намоем.

Сангин ГУЛЗОД,мудири кафедра,Хушдил РАҲИМҶОН,докторанти кафедраи телевизион варадиошунавонии факултети журналистикаи ДМТ

Хабарҳои пешниҳодшуда